Een dag uit het leven van een puppenpleegmoeder

Het is zondag 3 mei 2015. Vandaag zijn de puppen precies zeven weken oud. Dacht ik dat ik het de eerste weken al druk had, nu weet ik dat dat een heerlijke ontspannen tijd was. Het is de afgelopen dagen alleen maar hectischer geworden.

Om zeven uur kom ik beneden. Al mijn zintuigen worden meteen optimaal geprikkeld. De geur van urine en ontlasting komt me tegemoet,  zeven puppen staan met de pootjes omhoog tegen het hekwerk van de puppyren en schreeuwen zo hard ze maar kunnen. En dat kunnen ze heel hard als ze zo’n zeven weken oud zijn. Oshri staat aan de andere kant van het hek en probeert haar jongen tot kalmte te manen.

Ik doe het deurtje van de ren open en de puppen komen over elkaar buitelend over het randje de woonkamer in. Zo lopen ze in ieder geval niet meer door hun eigen ontlasting heen en versmeren ze de boel niet nog meer. Ik zet de achterdeur open en laat Oshri even in de tuin om een plasje te doen, dan ga ik naar de keuken om het ontbijt voor de puppen klaar te maken. Terwijl ik die kant op loop hangen er zeven bijtgrage monstertjes aan mijn broekspijpen en sloffen. Ik moet oppassen dat ik ze niet op de poten trap. Terwijl ik de brokjes afweeg en met een beetje heet water week, zitten ze allemaal op een kluitje rondom mijn voeten te wachten.

Tot voor een week zette ik nog alle bakjes in een halve cirkel op de grond. Met z’n zevenen vielen ze dan aan op de eerste twee bakjes. Als ik de andere bakjes ook had neergezet, zorgde ik dat iedere pup een eigen bakje had. De eerste twee bakjes waren dan al bijna leeg, die puppen gingen op zoek naar andere bakjes waar nog wel wat te halen viel. Ik had zo te weinig controle op wie wat binnenkreeg. Daarom laat ik ze nu om de beurt hun eigen bakje boven op de aanrecht leegeten. Dat gaat veel rustiger en ik heb het tot de laatste brok onder controle. Terwijl ze eten doe ik ze hun eigen kleur halsbandje om. Als ik ze dan weer op de grond zet, gaan ze eerst wat drinken en daarna met Oshri of andere pups die al gegeten hebben spelen. De pups die nog niet gegeten hebben blijven dicht bij mijn voeten wachten tot ze ook aan de beurt zijn.

Terwijl er in de woonkamer gespeeld wordt, ga ik de puppyren schoonmaken. De puppen doen hun behoefte voor een deel op de kranten achter in de ren, maar vaak lopen ze net niet ver genoeg, er ligt dus ook nogal wat poep op het vetbed. Ik verwijder dat voor zo ver dat mogelijk is, rol de (natte) kranten op, haal het vetbed uit de ren en dweil de vloer met water waar een scheutje lysol in zit. Het begint meteen al een stuk frisser te ruiken. De vloer wordt weer bedekt met schone kranten en vetbed. Het water in de drinkbak wordt ververst. Sommige puppen zijn inmiddels al moegespeeld en hebben hun plekje onder de bank gevonden. Anderen spelen nog volop. Als Oshri het toelaat, willen de puppen ook nog wel proberen wat bij haar te drinken, maar de keren dat ze dat mogen worden steeds korter en minder. Ik zoek alle puppen op en zet ze terug in de ren. Even klinkt er een fel protest, maar al snel wordt dat minder en binnen vijf minuten slapen de meeste wel.

Dan is Oshri aan de beurt. Ik ga een half uurtje met haar lopen zodat ook zij haar behoefte kan doen. Thuisgekomen krijgt ze haar eten en maak ik voor mezelf een boterham en een kopje thee. Ik kan even zitten. Het is inmiddels al negen uur geweest. Het is zondag, ik kan niet naar de kerk, daarom kijk ik een half uurtje naar de EO en luister naar een korte preek van Arie van der Veer.

Dan is het weer gedaan met de rust. Ik stop de eerste was in de wasmachine. Daarna ga ik de kamer doen. Nu de puppen regelmatig los door de kamer lopen, is dat ook een dagelijkse klus geworden. Eerst stofzuigen, daarna dweilen. Ik was de eetbakjes af en ruim verder nog wat op. Het schoonmaakwerk is nu klaar, ik ga douchen en schone kleren aandoen. Dat voelt weer veel beter. Een fris lijf en een frisse woonkamer, heerlijk!

Inmiddels is het elf uur en zijn de puppen toe aan hun tweede maaltijd. Het is hetzelfde ritueel van een paar uur geleden. Na het eten worden de puppen gewogen. Ze zijn in ieder geval weer goed aan het groeien, na de diarree van begin van de week. Door de tegenslag aan het begin van hun leven en de diarree deze week, ziet het er naar uit dat de meeste volgende week de vijf kilo nog niet bereikt zullen hebben. Alleen Nora, zij was altijd al de zwaarste en ze is niet ziek geweest, die is dus aardig doorgegroeid. Ik neem even de tijd om in de ren met de puppen te spelen.

Tegen half een komt een bevriend echtpaar naar de puppen kijken. De puppen mogen uit de ren. Ik heb nog net de tijd om het bezoek van een kopje koffie te voorzien en dan begint de poepronde. De ene na de andere pup moet een hoopje doen. Het ruikt ineens een stuk minder fris, maar door alles meteen op te ruimen, valt het ook wel weer mee. Ik moet ogen van achteren en van voren hebben om in de gaten te houden wat elke pup uitvoert en waar ze hun poepje en plasje doen. Ook Oshri helpt nog steeds mee om de boel op te ruimen.
Dan komen Monique en René met hun kinderen. Zij komen op bezoek voor Nikos, die volgende week bij hun zal intrekken. Zij spelen met de puppen, terwijl ik koffie en limonade verzorg, de nodige plasjes opruim en op vragen van Monique en René inga. En dan is het alweer tijd om de puppen te voeren. Na het eten gaan de puppen in de ren, alleen Nikos mag nog even bij zijn familie blijven. Als ook Nikos helemaal moe is, gaat ook hij in de ren en vertrekt de familie.

Het is hoog tijd om weer een stuk te gaan lopen met Oshri. Heel veel tijd hebben we vandaag daar niet voor, want tussen half vier en vier uur verwacht ik Marlies. Zij is net afgestudeerd fotografe en wil een fotoshoot doen van de puppen. Helaas regent het nog en kunnen we niet naar buiten voor de foto’s. We drinken een kopje thee en praten wat in de hoop dat het droog zal worden. Maar de buienradar is niet altijd betrouwbaar en we kiezen ervoor om foto’s te maken van de puppen onder de bank. Marlies ligt aan de ene kant van de bank op de grond met haar fototoestel en ik neem steeds een pup uit de ren, ga met deze pup aan de andere kant van de bank op de grond liggen en laat de pup onder de bank doorlopen. Als ze eronderuit komen, maakt Marlies de foto’s. Sommige puppen zijn ware fotomodellen en weten precies hoe ze moeten poseren, andere vinden dat grote oog van de lens een beetje eng en willen eigenlijk niet aan die kant onder de bank uitkruipen, maar na anderhalf uur en ruim honderd foto’s verder zit er van iedere pup toch wel een mooi plaatje bij.

De puppen zijn het zat en beginnen alweer hongerig te worden. Ik ga eten klaar maken en voer de puppen. Nog even een rondje met Oshri en haar voeren. Dan maak ik wat eten voor mezelf.

Om acht uur kan ik eindelijk even languit op de bank. Ik kijk het journaal. Daarna kijk ik naar het optreden van Jules Schelvis: “Er reed een trein naar Sobibor”. Hij vertelt in korte fragmenten zijn verhaal, dat wordt afgewisseld met prachtige muziek. Heel indrukwekkend!

Dan nog een laatste keer voeren, Oshri nog even uitlaten, drinkwater verversen en dan gaat het licht uit. Letterlijk en figuurlijk.



Nestje
Foto: W. Duermeyer, www.entlinest.nl